Διαβάζω από ενδιαφέρον ή περιέργεια ή έστω επαγγελματική διαστροφή όλα τα news letters των ταξιδιωτικών γραφείων που λαμβάνω.
Είναι πολύ εύκολο για κάποιον να διακρίνει ποια προέρχονται από την τεχνητή νοημοσύνη -δυστυχώς τα περισσότερα- και ποια από ανθρώπους που επενδύουν στην επικοινωνία για να χτίσουν μια διαφορετική εικόνα για την εταιρία τους.
Banner Inside Article - 728x90
Και πώς καταλαβαίνεις θα αναρωτηθεί κάποιος ποια προέρχονται από την τενητή νοημοσύνη;
Είναι απλό. Όταν σε όλα υπάρχουν τυποποιημένα λεκτικά σχήματα που επαναλαμβάνονται με πανομοιότυπο, σχεδόν μηχανικό τρόπο.
Όταν ο αλγόριθμος... βαριέται να αλλάξει
Δειγματοληπτικά βλέποντας κάποια κείμενα για παράδειγμα κυριαρχεί, αλλά σε όλα σχεδόν, ένα συγκεκριμένο λεκτικό σχήμα. Μια συμπεριλητική φράση που ξεκινά με το από και συνεχίζεται με το... μέχρι:
Από ηλιόλουστα νησιά, μέχρι ορεινά τοπία γεμάτα μυστήριο και ιστορία...
Από ζεστές παραλίες, μέχρι δροσερές οροσειρές...
Από την τρέλα των μεγάλεων πόλεων, μέχρι τη γαλήνη των μικρών χωριών...
Από τις άγριες ακτές μέχρι τα ήσυχα χωριά...
Από την αυθεντική παραθαλάσσια ατμόσφαιρα μέχρι τα ανεπανάληπτα τοπία της ενδοχώρας
Τα παραδείγματα αμέτρητα. Ο αλγόριθμος βαριέται να αλλάξει συνήθειες.
Είναι... εμπειρία
Και όλα αυτά, που αν τα αναλύσεις είναι χιλιάδες πράγματα, δεν είναι τίποτα άλλο από... εμπειρία. Άλλη μια στερεοτυπική φράση που επαλαμβάνεται σταθερά και εκνευριστικά. Ένα απλοϊκό επιχείρημα που το λες και καθαρίζεις.
Δεν είναι προορισμός... είναι εμπειρία. Δεν είναι μουσείο... είναι εμπειρία. Δεν είναι καθεδρικός ναός... είναι εμπειρία. Δεν είναι γεύση... είναι εμπειρία. Δεν είναι ταξίδι, είναι εμπειρία. Δεν είναι πόλη είναι εμπειρία.
Κι εσύ που έχεις σαράντα χρόνια εμπειρία, να πρέπει να δεχτείς ότι πράγματι αυτή κι αν είναι εμπειρία... δυσάρεστη μεν, αλλά εμπειρία.
Ενθουσιασμός ναι. Αποτέλεσμα;
Ένας νέος κειμενογράφος μπορεί να ενθουσιαστεί βλέποντας πόσο εύκολο είναι να γράψει ένα κείμενο. Ένας... μοντέρνος επιχειρηματίας να προσποιηθεί ότι βρίσκεται στο κλίμα της εποχής του. Κι ένας κλασικός επιχειργηματίας να πανηγυρίζει βλέποντας πόσο λίγο μπορεί να πληρώνει γλυτώνοντας από τους επαγγελματίες και... απαιτητικούς κειμενογράφους.
Αγνοεί όμως τι πετυχαίνει η για να το θέσουμε καλύτερα τι δεν πετυχαίνει. Παραβλέπει ότι δεν μπορεί να προσεγγίσει τους βασικούς κανόνες μάρκετινγκ που έχουν να κάνουν με τη διαφοροποίηση, τη δημιουργία brand identity. Συγχωρέστε με αν χρησιμοποιώ διεθνείς όρους, αλλά εντάσσονται και αυτοί σε μια ευρύτερη γλώσσα με κοινές έννοιες και όρους που έχουμε συμφωνησει για να συνεννοούμαστε.
Γιατί αυτό κάνει η γλώσσα, η πραγματική, όχι η γλώσσα της τεχνητής νοημοσύνης.
Τι δεν μπορεί να πετύχει η γλώσσα της τεχνητής νοημοσύνης
Δεν μπορεί να έχει κριτική σκέψη, είναι αδύνατο να προσεγγίσει οποιοδήποτε θέμα με κριτικό τρόπο.
Δεν μπορεί να αξιοποιήσει το χιούμορ που βοηθάει μια μάρκα ή ένα προϊόν να γίνουν πιο συμπαθητικά. Γιατί το χιούμορ είναι ανθρώπινη ιδιότητα.
Δεν μπορεί να πετύχει να τοποθετήσει με έναν ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο τη μάρκα και τις υπηρεσίες στο μυαλο του καταναλωτή. Το περίφημο positioning. Αφού όλα είναι ίδια για όλους.
Δεν μπορεί να πετύχει τις λεπτές αποχρώσεις του λόγου, να προσθέσει ιδιαίτερες πινελιές που διεγείρουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη, ώστε να θέλει να ταξιδέψει με ένα γραφείο και όχι με ένα άλλο.
Δεν μπορεί να επιστρατεύσει επιχειρήματα και να διαχειριστεί με αποτελεσματικό τρόπο κρίσεις που προκύπτουν συχνά.
Δεν μπορεί να προσδώσει προστιθέμενη αξία, να δημιουργήσει υπεραξία... για να θυμηθούμε και τον σεβαστό παππού Κάρολο.
Το τζάμπα μήπως είναι πολύ ακριβό;
"Ναι... αλλά δεν πληρώνω", θα πει ένας επιχειρηματίας. Αυτό ξαναπέστο. Αλλά αν το πεις και δεύτερη φορά το πολύ πολύ να γίνει θεατρικό έργο του Ντάριο Φο, που όμως στην περίπτωσή μας είναι άσχετο.
Μήπως να θυμίσουμε έναν απλό κανόνα στο marketing που λέει ότι το τζάμπα είναι πολύ ακριβό; Και μπορεί να μοιάζει με ευφυολόγημα, από αυτά που συχνά επιστρατεύονται στη διδασκαλία του marketing, αλλά δεν είναι.
Γιατί η φτηνή γλώσσα της τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να μην κοστίζει σε αμοιβές, αλλά κοστίζει σε πωλήσεις κι αυτό πονάει περισσότερο. Γιατί στα news letters που λαμβάνω παρατηρώ και κάτι ακόμα. Όλο και πιο συχνά την προτροπή: «Προλάβετε... τελευταίες θέσεις έμειναν». Αυτό για όσουν έχουν παροικήσει έστω και λίγο στην Ιερουσαλήμ των ταξιδιωτικών γραφείων ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει. Ότι δεν γεμίζουν τα γκρουπ. Κι όταν τα γκρουπ δεν γεμίζουν τα μαύρα σύννεφα πυκνώνουν. Και οι δικαιολογίες πολλές:
Τη μια φταίει ο πόλεμος, την άλλη η οικονομική κρίση, την άλλη ο καιρός. Αλλά δύσκολα θα ακούσεις κάποιον να λέει την αλήθεια. Ότι μπορεί να φταίει η επικοινωνία που δεν καταφέρνει πια να ξυπνήσει το ενδιαφέρον των ταξιδιωτών ή να προκαλέσει ένα παραπάνω δέσιμο στη σχέση του γραφείου με τους παλιούς ή και εν δυνάμει νέους πελάτες του. Ότι μπορεί να φταίει η νεκρή γλώσσα της τεχνητής νοημοσύνης.
Ο ανταγωνισμός αλλάζει...
Ο ανταγωνισμός αλλάζει. Κρίσιμα στοιχεία πλέον, δεν είναι η ιστορία, το μέγεθος, η οικονομική δύναμη ενός γραφείου, αλλά ποιος μπορεί να υποσχεθεί νέα πράγματα, να μιλήσει με έναν πειστικό τρόπο, με μια ανθρώπινη ζεστή γλώσσα. Τα μεγάλα γραφεία δεν απειλούνται από τον μεταξύ τους ανταγωνισμό, αλλά από τον ανταγωνισμό των μικρών και μεσαίων που ανέρχονται χτίζοντας μια δική τους γλώσσα επικοινωνίας και δεν στηρίζονται στη γλώσσα της τεχνητής νοημοσύνης.
Για να έχει νόημα να γράφουμε πρέπει να προκύπτει νόημα από όσα γράφουμε
Η τεχνητή νοημοσύνη εξελίχθηκε μιμούμενη τη γλώσσα των συγγραφέων και των κειμενογράφων.
Σήμερα οι νέοι κειμενογράφοι μιμούνται τη γλώσσα - απομίμηση της τεχνικής νοημοσύνης. Και ακόμα και όταν νομίζουν ότι γράφουν πρωτότυπα κείμενα δεν αντιλαμβάνονται πόσο έχει ενσωματωθεί αυτή στον τρόπο γραφής τους. Και η παγίδα είναι ότι εντυπωσιάζονται με το πόσο... εύκολο είναι να κατακτήσουν μια δεξιότητα που άλλοι έφαγαν μια ζωή για να αποκτήσουν.
Εσύ δεν χρησιμοποιείς την τεχνική νοημοσύνη; θα με ρωτήσεις κάποιος. Φυσικά και τη χρησιμοποιώ. Για να μου μεταφράσει γρήγορα από μια γλώσσα που δεν γνωρίζω. Για να μου συγκεντρώσει πληροφορίες και να μου επισημάνει πηγές που θα χρειαζόμουν πολύ χρόνο για να εντοπίσω. Δεν της έχω αναθέσει όμως ποτέ να κάνει μια δουλειά, αντί για μένα.
Όταν η γλώσσα της τεχνητής νοημοσύνης συρρικνωθεί μέσα στα στερεότυπά της, αν δεν αντιπαραβάλλουμε έναν ουσιαστικό γραπτό λόγο δεν θα έχουμε λέξεις να συνεννοηθούμε. Θα έχει συρρικνωθεί ο αριθμός τους ή κι εκείνες που θα μείνουν δεν θα έχουν το αρχικό τους νόημα. Θα είναι πιο πολύ νοητικά σύμβολα που μοιάζουν με λέξεις, θα μας οδηγούν όχι σε ένα ακριβές νόημα, αλλά σε μια αίσθηση, σε ένα περίπου.
Η γλώσσα δημιουργεί τη σκέψη. Με τη γλώσσα μπορούμε να εκφράσουμε τα νοήματα που συλλαμβάνουμε. Με την τεχνητή νοημοσύνη δεν διαβάζουμε ένα κείμενο, δεν εισπράττουμς ξεχωριστά και διαφορετικά νοήματα, απλά «βλέπουμε» ένα κείμενο που επαναλαμβάνει με στερεοτυπικό τρόπο τα ίδια και τα ίδια. Για να έχει νόημα να συνεχίσουμε να γράφουμε πρέπει να προκύπτει και ξεχωριστό νόημα από όσα γράφουμε.
Και τελειώνοντας, αν κάποιος μου καταλογίσει ότι αυτό το κείμενο μπορεί να είναι και προσωπικό... ε ναι, είναι!
