Ήθελα πολύ καιρό να πάρω αυτή τη συνέντευξη από τον Γιάννη Λυμτσιούλη, ιδρυτή του τουριστικού γραφείου Melodrakma Universal. Από τότε που άρχισα να ασχολούμαι με την ταξιδιωτική αρθρογραφία, έριχνα κρυφές ματιές θαυμασμού στον λόγο του, στα πολύ ιδιαίτερα και σχεδόν λογοτεχνικά κείμενά του με τα οποία χτίζει τη φιλοσοφία του για τα ταξίδια που προτείνει.
Χάρηκα ιδιαίτερα, όχι τόσο γιατί δέχτηκε, αλλά για την προθυμία με την οποία το έκανε. Ήταν βέβαια δύσκολο να συναντηθούμε, γιατί σπάνια βρίσκεται στην Αθήνα πάνω από 3 ή 4 συνεχόμενες μέρες, καθώς συνοδεύει ο ίδιος τα περισσότερα ταξίδια και δεν τα παρακολουθεί από το γραφείο.
Banner Inside Article - 728x90
Τελικά αποδείχτηκε ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που δίνει συνέντευξη σε κάποιο μέσο που εμπλέκομαι. Ανακαλύψαμε με συγκίνηση και οι δύο, ότι πριν πολλά χρόνια είχε μιλήσει ως θεατρικός συγγραφέας, στο θεατρικό περιοδικό ΦΟΥΑΓΙΕ που εξέδιδα. Γιατί ως πολυσχιδής πνευματική προσωπικότητα έγραψε και θέατρο και μάλιστα έφτασε μέχρι τις Φιλιππίνες για να το υπηρετήσει. Το μόνο που δεν κατάφερε ήταν να γίνει ποδοσφαιριστής στη Ρεάλ Μαδρίτης που ήταν το παιδικό του όνειρο. Αν δεν είχε έναν τραυματισμό στα 15 του, ποιος ξέρει μπορεί να είχε καταφέρει κι αυτό.
Το 2016, λίγο μετά την οικονομική κρίση και λίγο πριν την πανδημία ίδρυσε τη Melodrakma που πολύ γρήγορα καθιερώθηκε ως ένα ταξιδιωτικό πρακτορείο που εγκαινιάζει μια διαφορετική οπτική στο ταξίδι προτείνοντας ταξίδια με τέχνη, -αλλά και με επίκεντρο την τέχνη- σε όλο τον κόσμο.
Κύριε Λυμτσιούλη, κάντε μας μια μικρή αναδρομή για το πώς μπήκαν τα ταξίδια στη ζωή σας
Δεν είχα σκοπό, ούτε όραμα να ασχοληθώ με τα ταξίδια. Μπήκα στον χώρο από ανάγκη επιβίωσης, ως φοιτητής καθώς έπρεπε να δουλέψω. Έκανα 4 δουλειές συγχρόνως και κάποια στιγμή άκουσα πως το μεγαλύτερο ταξιδιωτικό γραφείο εκείνης της εποχής, το Manos Travel ζητούσε συνοδούς ταξιδιών… Πήγα στη συνέντευξη με την κεκτημένη ταχύτητα, με το θάρρος και το θράσος που σου προσφέρει η νεότητα, έπεισα να με εμπιστευτούν και χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα στην Ισπανία… Το όνειρό μου ήταν να γίνω ποδοσφαιριστής στη Ρεάλ και «έσπρωξα» προς τα εκεί τη συνέντευξη και κοίτα να δεις, 37 χρόνια μετά, τι έγινε… Ζωή ολόκληρη από το τίποτα… Έτσι ανέλαβα το πρώτο μου ταξίδι στην Ισπανία και η αγάπη μου για τη χώρα με έκανε να ανταποκριθώ καλά νομίζω. Κι από κει και πέρα χτίστηκε σχέση ζωής με τη χώρα αυτή.
Στο ενδιάμεσο, το θάρρος και το θράσος τής νεότητας που λέγαμε, μ’ έφεραν κι έζησα πέντε χρόνια στις Φιλιππίνες, κάνοντας δουλειές γύρω από το θέατρο που με ενδιέφερε πάρα πολύ και κυρίως από την πλευρά της συγγραφής. Αυτό με βοήθησε να φτιαχτεί μέσα μου μια ματιά προς τον κόσμο, να συνειδητοποιήσω πολλά πράγματα, ήταν μεγάλο σχολείο αυτή η περίοδος των Φιλιππίνων.
Κάποια στιγμή αποφάσισα να κάνω το μεταπτυχιακό μου στη Μαδρίτη γιατί αυτή η πόλη μου άρεσε πάρα πολύ, ήθελα να ζήσω εκεί κι έφτιαξα τη γέφυρα και τη δικαιολογία του μεταπτυχιακού και όχι το αντίθετο, δε με έφεραν οι σπουδές εκεί. Εγκαταστάθηκα και δούλευα όλα τα επόμενα χρόνια ως ξεναγός και ήρθε η ώρα και ερωτεύτηκα έως γάμου, παντρεύτηκα με την Αλάιτζ, Βάσκα απ’ το Μπιλμπάο, ήρθε και η Άλμπα μας και τα χρόνια πέρασαν και η σχέση με την Ισπανία και τον τουρισμό έγιναν σχέσεις ζωής.
Το θέατρο που ανέφερα πριν ήταν η ανάγκη να εκφράζομαι, αλλά έπρεπε και να βιοπορίζομαι γι’ αυτό και η μετατόπιση προς τα ταξίδια έγινε μια εξισορροπιστή επαγγελματική διέξοδος. Η Ελλάδα και η Ισπανία ήταν η αφετηρία, αλλά με την ίδρυση της Melodrakma, το 2016, ο κόσμος όλος έγινε ο προορισμός.
Είναι φανερό ότι ο τρόπος που προβάλλετε τα ταξίδια σας αποκαλύπτει μια πρωτότυπη προσέγγιση. Είναι μια προσπάθεια να διαφοροποιηθείτε από τον ανταγωνισμό; Και πόσο σας έχει βοηθήσει;
Αυτό που αποκαλείτε διαφορετική προσέγγιση δεν έγινε συνειδητά για να βοηθήσει σε κάτι, ή για να διαφοροποιηθούμε από τον ανταγωνισμό, ήταν απλά ο δικός μου τρόπος, ή δική μου αντίληψη για το ταξίδι που έγινε και τρόπος των συνεργατών μου. Ήθελα και θέλουμε το ταξίδι να ξεκινάει από την ώρα που αρχίζεις να το διαβάζεις και όχι την ώρα που ξεκινάς για το Ελ. Βενιζέλος ή προσγειώνεσαι σε έναν προορισμό. Πάντα πίστευα ότι το ταξίδι ξεκινά από την ώρα που κάθεσαι να το αποτυπώσεις σε ένα χαρτί ή σε μια οθόνη Δεν προσπαθώ να κάνω κάτι διαφορετικό, πιθανώς όμως να αποδεικνύεται διαφορετικό. Ίσως να οφείλεται και στο ένστικτο του κόσμου που μας ακολουθεί και βρίσκει ενδιαφέροντα όσα λέμε στη Melodrakma και κυρίως ότι εννοούμε αυτά πoυ λέμε.
Αυτό που κάνουμε είναι σαν ένα παιδί που γεννιέται και έχει όλα τα χαρακτηριστικά που του διαμορφώνουν οι γονείς του και που στη συγκεκριμένη περίπτωση είμαστε εγώ και οι συνεργάτες μου.
Πόσο εύκολο είναι να διατηρηθεί η μορφή του γραφείου που έχει την προσωπική σας σφραγίδα καθώς η Melodrakma μεγαλώνει; Πώς μεταβολίζεται το DNA της εταιρίας πλέον -και όχι γραφείου- στα νέα στελέχη; Βλέπετε κάποιο κίνδυνο απομάκρυνσης από το αρχικό όραμα;
Αυτό που λέτε είναι ένας υπαρκτός κίνδυνος, αλλά εγώ δεν το φοβάμαι καθόλου γιατί δεν με ενδιαφέρει να αναπαραχθεί ή να κλωνοποιηθεί κάτι, αλλά να παραχθεί, όσο το δυνατόν, ένας τρόπος σκέψης μια φιλοσοφία για το ταξίδι και να υπηρετείται από όλους. Εννοώ να πας σε ένα ταξίδι και να ξέρεις που να ρίξεις τη ματιά, να μην αφορά απλά στην κατανάλωση.
Αν σε αυτά τα ταξίδια έρχονται άνθρωποι που θέλουν να δουν τον τόπο από συγκεκριμένη γωνία
τότε φεύγει από τον υπεύθυνο του ταξιδιού το βάρος και ο συνοδός – αρχηγός γίνεται μόνο αγωγός, που πρέπει απλά να έχει τα εφόδια να κρατάει τον φακό και να φωτίσει το ταξίδι. Με αυτό τον τρόπο το ταξίδι μετατοπίζεται από την αυθεντία -που μπορεί να είναι και βαρίδι- ενός ατόμου, του Λυμτσιούλη για παράδειγμα και πηγαίνει συλλογικά στην ομάδα της MELODRAKMA UNIVERSAL και σε ότι αυτό αντιπροσωπεύει. Και πάνω σε αυτό πιστεύω ότι είμαστε σε καλό δρόμο,
Το κεντρικό σας μήνυμα είναι: ταξίδια στον κόσμο με τέχνη, ενώ συχνά χρησιμοποιείτε πρόσωπα της λογοτεχνίας και της τέχνης για να υποστηρίξετε ένα ταξίδι. Είναι προαπαιτούμενο οι άνθρωποι που σας ακολουθούν να έχουν κάποιες ειδικές γνώσεις;
Πρώτον να ξεκαθαρίσουμε κάτι που μπορεί να παρερμηνεύεται. Όταν μιλάμε για ταξίδια με τέχνη δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αναζητούμε προορισμούς με έμφαση στην τέχνη, δηλαδή προορισμούς που υπερτερούν τα μουσεία ή οι καλλιτεχνικές αίθουσες. Απλά για μας τέχνη είναι το ίδιο το ταξίδι, ο τρόπος που γίνεται. Προσεγγίζουμε έναν τόπο και την ψυχή του μέσα από τα μάτια και το έργο των μεγάλων λογοτεχνών ή καλλιτεχνών του. Προσπαθούμε να αγγίξουμε τον τόπο όπως μας τον έχουν διδάξει ή παρουσιάσει εκείνοι. Και εκεί τελειώνει. Γίνεται για παράδειγμα αναφορά στην Ιταλία του Δάντη, τη Νορβηγία του Ίψεν, την Ισπανία του Θερβάντες. Κάνοντας επίκληση του έργου ή του ονόματός τους δίνουμε ένα παραπάνω συναισθηματικό κίνητρο στους ταξιδιώτες να εισχωρήσουν περισσότερο στο πνεύμα ενός τόπου.
Δεν απευθυνόμαστε σε ανθρώπους με προαπαιτούμενες γνώσεις, αλλά σε ανθρώπους που θέλουν να ακούσουν, να μάθουν, να γνωρίσουν ανθρώπους και τόπους, απευθυνόμαστε γενικά σε όσους δεν γέρασε η ψυχή τους.
Εγώ δεν λέω κάτι καινούργιο, λέω απλά τη δική μου άποψη, τη δική μου ερμηνεία ανάμεσα σε πολλές, όπως αυτές υπάρχουν για παράδειγμα για έναν πίνακα που επιδέχεται πολλές αναγνώσεις. Και δεν ισχυρίζομαι ότι λέω κάποια σωστή άποψη, αλλά αυτή που εγώ νομίζω ότι αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως ένα Όλον και όχι σαν έναν πελάτη και μισό!
Πόσο σημαντική είναι για σας η προσωπική ικανοποίηση όταν καταφέρνετε να καθιερώσετε ένα είδος ταξιδιών, αλλά και να «εκπαιδεύσετε» ένα μέρος των ταξιδιωτών σε αυτή την προτίμηση; Πόσο δικαιωμένος αισθάνεσθε σε σχέση με το αρχικό σας όραμα;
Νομίζω ότι είναι πιο μεγάλα από μένα τα νοήματα που σηματοδούν οι λέξεις ικανοποίηση ή δικαίωση. Δεν αισθάνομαι δικαιωμένος. Κάνω κάτι που αγαπάω κι αυτό είναι ένα καύσιμο αρκετά ισχυρό για να συμβαίνουν τα πράγματα. Άλλες φορές πάνε καλά, πάνε εκεί που θέλω δηλαδή κι άλλες νιώθω όπως όταν παγιδεύεσαι σε μια σχέση στην οποία δεν ταιριάζεις, που δεν έχεις λόγο να βρίσκεσαι.
Η μόνη επιτυχία και η μόνη αποτυχία που μπορώ να θεωρήσω είναι το να βρεθούν άνθρωποι που κοιτάζουν προς την ίδια κατεύθυνση με μένα στην Αίγυπτό την Ιαπωνία και αλλού και να εισπράττουν την ίδια χαρά ή να βρεθούν άνθρωποι που να θέλουν να πάρουν κάτι άλλο από αυτό που εγώ έχω να τους δώσω. Δεν υπάρχει τίποτα που να κατόρθωσα ή να με δικαιώνει, σιγά...
Χρησιμοποιείτε μια ιδιαίτερη και θα έλεγα γοητευτική γλώσσα επικοινωνίας για την προβολή των ταξιδιών σας. Κάντε μας ένα σχόλιο για τη γλώσσα που χρησιμοποιούν σήμερα τα ταξιδιωτικά γραφεία και για την εμπλοκή της τεχνητής νοημοσύνης σε αυτή τη γλώσσα;
Το σχόλιο είναι ότι η γλώσσα της τεχνικής νοημοσύνης θέλει δουλειά. Ούτε να την απορρίψουμε μπορούμε, είναι ένα εργαλείο πλέον, μια κατάκτηση του ανθρώπου, της επιστήμης, της τεχνολογίας. Αλλά από μόνη της, για να το πω και απλά και αγοραία, είναι μια τρύπα στο νερό. Καλά κάνει κάποιος που χρησιμοποιεί την τεχνητή νοημοσύνη, αλλά να χρησιμοποιεί και τη δική του, την προσωπική του νοημοσύνη. Να μη γίνεται απλά ανάθεση έργου. Νομίζω ότι δεν έχουμε βρει ακόμα τον τρόπο να εκπαιδεύσουμε την τεχνητή νοημοσύνη με εκπαιδευτή τη δική μας, αλλά ελπίζω ότι θα το καταφέρουμε κι αυτό... Αρκεί να μην εκπαιδεύσει η τεχνητή νοημοσύνη εκείνη των ανθρώπων και βγούμε όλη μια κοψιά, και μιλάμε όλοι με την ίδια μανιέρα.
Όπως και οι ανθρώπινες σχέσεις, είναι ένα τετ α τετ που θα πρέπει ή να τα βρούμε και να συναντηθούμε κάπου στη μέση ή ο ένας απ’ τους δυο θα επιβληθεί και θα κυριαρχήσει.
Μιας και έχετε μια ιδιαίτερη σχέση με την Ισπανία, πώς σχολιάζετε τα φαινόμενα ακτιβισμού για την αντιμετώπιση του υπερτουρισμού στη χώρα και κυρίως στη Βαρκελώνη;
Κατ’ αρχάς υπάρχει υπερτουρισμός δεν χωράει αμφιβολία. Ώρες, ώρες όμως όταν μιλάμε για τη Βαρκελώνη, αισθάνομαι πως είναι σαν αυτές τις σταρ που κάνουν τα πάντα, σχεδόν εκπορνεύονται για την καριέρα τους και όταν τα καταφέρουν, κρύβονται πίσω από κάτι τεράστια μαύρα γυαλιά και σνομπάρουν ή αποφεύγουν τους δημοσιογράφους. Η Βαρκελώνη, έχω την αίσθηση πως είναι τέτοια περίπτωση. Έκανε τα πάντα, πήρε δημόσιο χρήμα, χρηματοδότησε αεροπορικές εταιρίες low coast για να πετάνε εκεί από το τελευταίο χωριό του κόσμου και τους ανθρώπους που πήραν αυτές τις αποφάσεις τους εξέλεξε μια κοινωνία γιατί έφερναν ανάπτυξη και τουρισμό. Τώρα νομίζω κάνει εκείνο το περίφημο «μα για ποια με πέρασες;… Φύγε μακριά θέλω να μείνω μόνη να σκεφτώ… »
Καλό είναι που και πού και θυμόμαστε αυτό που έλεγε ο Καστοριάδης: αν ένας λαός είναι νήπιο να πάει στο νηπιαγωγείο. Άρα για τον υπερτουρισμό έχει και η κοινωνία την ευθύνη της. Όταν έχεις κάνει το σαλόνι του σπιτιού σου Airbnb μην ωρύεσαι μετά για υπερτουρισμό, εσύ τον έφερες.
Ισχύει το ίδιο και για τη Μαδρίτη;
Αν και εδώ και πέντε ή δέκα χρόνια εμφανίζεται μια αύξηση, δεν έχει το πρόβλημα της Βαρκελώνης, Νομίζω ότι η Μαδρίτη στέκεται διαφορετικά. Θυμίζει την Κάθριν Χέιμπορν στον ρόλο της Βάιολετ Βέναμπλ, στο «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» του Τένεσσι Ουίλιαμς στη σκηνή που κάνει θεαματική είσοδο στο σαλόνι με εκείνο το παράξενο ασανσέρ. Η Μαδρίτη είναι μια κυρία, εκπέμπει κάτι κλασικό. Δεν τρέχει πίσω από τον τουρίστα να του πουλήσει κάτι, δεν έχει για επίκεντρό της τους ξένους, τους επισκέπτες… Νομίζω είναι αυτό που πρέπει να ξαναδεί η Βαρκελώνη διότι είναι μια πολύ όμορφη πόλη με σπουδαία πράματα να μοιραστεί αλλά αυτή τη στιγμή φαίνεται να την έχουν πιάσει απ’ το λαιμό και να την πνίγουν οι ίδιες της οι επιλογές.
Ποιος είναι ο αγαπημένος σας προορισμός που θέλετε να πηγαίνετε και να ξαναπηγαίνετε;
Θα έλεγα η Αθήνα στην οποία μου αρέσει όχι να πηγαίνω και να ξαναπηγαίνω, αλλά να επιστρέφω και να ξαναεπιστρέφω. Αλλά επειδή φαντάζομαι ότι η ερώτησή σας αποσκοπεί σε έναν διεθνή προορισμό, θα πω η Ιαπωνία. Να κάτι που η άποψή μου για το πώς πρέπει να προσεγγίζεις το ταξίδι και συγκεκριμένα πώς πρέπει να γνωρίσεις την Ιαπωνία δικαιώθηκε. Όταν εμείς μιλούσαμε για τα χωριά της Ιαπωνίας, τις Ιαπωνικές Άλπεις, το Ματσουμότο, κάποιοι μας έκαναν κριτική και έλεγαν πως πάμε στα χωριά γιατί είναι φτηνά… «εμείς πάμε μόνο στις μεγάλες πόλεις!» τόνιζαν. Λίγο καιρό μετά, με πολύ μεγάλη ευκολία και κυρίως χωρίς καμία συστολή διαφήμιζαν το ακριβώς αντίθετο «Πάμε στα μικρά χωριά και στην αυθεντική Ιαπωνία κι όχι απλά στις μεγάλες πόλεις…»
Τί να πω, ας κάνει ο καθένας ότι νομίζει αλλά καλύτερα να κάνει ότι τον αντιπροσωπεύει γιατί έτσι θα έχει κάτι πιο ουσιαστικό να μεταγγίσει στον ταξιδιώτη.
Πριν περίπου μια δεκαετία, όταν ο κόσμος ήθελε να πάει στην αυθεντική Ιαπωνία, αυτή που για παράδειγμα είχε δει σε κάποια ταινία, κατάλαβε ότι χρειάζεται βοήθεια, τη βοήθεια κάποιου ανθρώπου που έχει τη γνώση, έχει την αγάπη για τον τόπο και συγχρόνως έχει τον τρόπο να φωτίσει τη μυστική καρδιά ενός πολιτισμού.
Βλέπω στο διαδίκτυο μια απίθανη ευκολία σε σχέση με την Ιαπωνία, όλοι διαφημίζουν το πόσο φτηνά μπορούν να σε παν ως εκεί αλλά ποια Ιαπωνία θα σου δείξουν; Ποια είναι η θέση και η ματιά στον τόπο… Νομίζω για πολλούς είναι ψιλά γράμματα αυτά αλλά απευθυνόμαστε σε όσους δεν βλέπουν για ψιλά γράμματα όλα αυτά, την παραγωγή αισθήματος και την οικοδόμηση σχέσης μ’ έναν τόπο.
Ποια Ιαπωνία, ποια Αίγυπτο, ποια Ισπανία θα σου αποκαλυφθεί, ποιο είναι το αφήγημα, ποια η κλωστή που ενώνει τις μέρες του ταξιδιού, ποια η μουσική επένδυση, μέσα από ποια χαραμάδα θα κοιτάξεις όσα είναι να επισκεφτείς…;
Μπορεί ένα έντυπο ταξιδιωτικού οδηγού σε συνδυασμό με την ιντερνετική άφθονη πληροφορία και με τις πλάτες του ΑΙ, μπορούν όλα αυτά μαζί να αντικαταστήσουν την επαγγελματική εμπειρία ενός ανθρώπου; Ένας τόπος νομίζω δεν είναι απλά πληροφορία, «τί είναι αυτό το κτίριο, πότε έγινε, ποια η χρήση του τώρα…» Για μας στη Melodrakma και για μένα προσωπικά η πληροφορία είναι μόνον ένα κομματάκι αυτού του παζλ που για καρδιά του έχει την παραγωγή αισθήματος, να πας κάπου και να έχει να θυμάσαι κάτι που ένιωσες πάνω κι από κάτι που έμαθες.
Ποιοί είναι οι καινούργιοι προορισμοί και πώς αναδεικνύονται;
Οι καινούργιοι προορισμοί, δεν είναι μόνο αυτοί που αναδείχτηκαν πρόσφατα, αλλά μπορεί να είναι και οι παλιοί που έχουν καιρό να ακουστούν. Ότι δεν ακούστηκε για πολύ καιρό και έρχεται ξαφνικά και πάλι στο προσκήνιο, λειτουργεί στην ουσία σαν ένας καινούργιος προορισμός που προκαλεί το ενδιαφέρον και την περιέργεια. Οι έφηβοι πριν 20 χρόνια είναι τώρα υποψήφιοι ταξιδιώτες έτοιμοι να φτιάξουν τις νέες τάσεις και τους νέους προορισμούς της μόδας καθώς είναι αυτοί που δεν πήγαν όταν ο όποιος τόπος ήταν κάποτε στη μόδα. Αν για παράδειγμα περάσουν κάποια χρόνια και δεν ακούγεται η Πράγα, δεν θα ξαφνιαστώ ξαφνικά να γίνει ένας χαμός τάσης προς τα εκει… όπως τότε που πηγαίνοντας στην Τσέχικη πρωτεύουσα άκουγες μόνον ελληνικά ονόματα.
Η σχέση σας με την Ελλάδα; Πόσο σας απασχολεί η εξερέυνησή της;
Προσωπικά με ενδιαφέρει η Ελλάδα πάρα πολύ. Ως προορισμός για Έλληνες. Θα ήθελα να γνωρίσουμε οι Έλληνες τον τόπο μας χωρίς τα εμπόδια που ενίοτε βάζει η οικειότητα. Θέλω να πω ότι συχνά, επειδή νιώθουμε πως είναι δικό μας όλο αυτό γύρω, πως είναι δίπλα μας και ανά πάσα στιγμή στο χέρι μας, θυσιάζουμε την ευκαιρία να το προσεγγίσουμε πραγματικά.
Κάνουμε κάθε χρόνο στην Ελλάδα κάτι που προέκυψε από μόνο του, όπως ο έρωτας, ένα αφιέρωμα σε κάποια περιοχή κάθε χρόνο. Το ξεκινήσαμε κάποιες Απόκριες και αυτό καθιερώθηκε και πάντα με πολιτιστικά δρώμενα, μουσική, θέατρο.... Αφιέρωμα στα θέατρα της Ηπείρου μια χρονιά, άλλη χρονιά αφιέρωμα στους ποιητές Γκάτσο-Ρίτσο-Βρεττάκο κάτω στην Πελοπόννησο, άλλη φορά στη Σύρο αφιέρωμα στα Γράμματα των Ναυτικών, εκείνα που γράφτηκαν και πάνω κι αυτά εκείνα που δε γράφτηκαν με την Ορχήστρα των Κυκλάδων. Άλλη συγκλονιστική στιγμή αυτής της σειράς εκδρομών στην Ελλάδα… το αφιέρωμα στον Ελληνικό Εμφύλιο, πάνω στην Καστοριά και τη Φλώρινα με φόντο τις εικόνες και τα τοπία από το σινεμά του Αγγελόπουλου.
Δεν θα ξεχάσω όσο ζω, όταν μπήκαμε στα Κορέστια χωριά με 12 μελή ορχήστρα, με χάλκινα και με τραγούδια και με ηθοποιούς και με κείμενα που είχε γράψει ο Περικλής ο Μοσχολιδάκης και και και...
Το μεγάλο δώρο αυτών των ημερών ήταν η ωριμότητα που είδα σε 350 ανθρώπους που συμμετείχαν στην εκδρομή, για να μιλήσουμε για ένα θέμα δύσκολο… Τον Ελληνικό Εμφύλιο… Συγκινητικές στιγμές…
Ένας εμφύλιος πόλεμος είναι μια φριχτή εμπειρία. Εμένα μου το έμαθε αυτό η πιο τρυφερή μητριά του κόσμου, έτσι αποκαλώ πια την Ισπανία, αφού μάνα μου είναι η Ελλάδα. Η Ισπανία, μού έμαθε πως μπορείς να μιλάς και για τα πιο δύσκολα κι ότι τελικά δεν οδηγεί πουθενά το να τα βάζεις κάτω απ’ το χαλί.
Υπάρχει μια Ελλάδα που δεν αναδεικνύεται και νομίζω πως υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να δουν αυτή την πλευρά της Ελλάδας.
Συνοψίζοντας, ΝΑΙ, μας ενδιαφέρει πάρα πολύ το ταξίδι στην Ελλάδα και μας ενδιαφέρουν και οι άνθρωποι που έχουν την περιέργεια να τη γνωρίσουν και όχι τη βεβαιότητα ότι την ξέρουν. Είναι για μας ένα ισχυρό project που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Έχετε γράψει θέατρο και μάλιστα έχετε βραβευτεί στα κρατικά βραβεία του Υπουργείου Πολιτισμού. Παραμένει ο συγγραφέας στο προσκηνιο ή έχει απορροφηθεί από τις επαγγελματικές υποχρεώσεις σας;
Παραμένει στο πίσω δωμάτιο, μην πω στο πλυσταριό και περιμένει τη στιγμή του. Θέλω να γράψω κάποια πράγματα, αλλά ως «ερασιτέχνης άνθρωπος» όπως έλεγε και η Δημουλά. Θα δούμε αν μου δώσει η ζωή αυτή την ευκαιρία…
Πάντως το θέατρο επανεμφανίζεται με τρόπο μαγικό παντού, και ειδικά στα ταξίδια. Ο διάδρομος του λεωφορείου είναι μια σκηνή, η σκηνή μου κι εκεί συναντιούνται θέατρο και ταξίδι, κάθε διαδρομή είναι ένα μονόπρακτο με πρωταγωνιστή τον κάθε τόπο και τα παιδιά του.
Αυτό θα ήθελα τα επόμενα χρόνια, να έρχονται άνθρωποι που να θέλουν να δουν μια παράσταση εντός λεωφορείου. Τέτοιοι ταξιδιώτες μας βοηθούν να εμβαθύνουμε περισσότερο σε έναν τόπο.
Είπατε τη φράση: τα επόμενα χρόνια. Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; Πώς βλέπετε τη Melodrakma μετά από λίγα χρόνια.
Στα επόμενα χρόνια θα ήθελα πάρα πολύ η Melodrakma να μπορεί να γίνει μια σχολή σκέψης και αντίληψης σχετικά με το ταξίδι. Ίσως ακούγεται πομπώδες αυτό αλλά ναι, κάνω μεγάλα όνειρα κι ένα απ’ αυτά είναι να ταξιδεύουμε και να συνταξιδεύω με ανθρώπους που θα βλέπουν το ταξίδι ως έναν χωροχρόνο όπου η ακαδημαϊκή γνώση και η προσωπική εμπειρία θα μεταγγίζουν σχέση και αγάπη για έναν τόπο.
Καμιά φορά μου παίρνει τρεις μήνες να γράψω ένα ταξίδι 8 ημερών και θα ήθελα να συνταξιδεύω με ανθρώπους που έχουν τα κριτήρια να το δουν και ίσως να το εκτιμήσουν. Θα ήθελα να μας επιλέγουν άνθρωποι που έχουν την επιθυμία, -όχι την προετοιμασία ή την παιδεία- την επιθυμία μόνο να χτίσουν σχέση μ’ έναν τόπο μέσα από ένα συγκεκριμένο πρίσμα. Θα ήθελα να συναντηθούμε με όσο το δυνατό περισσότερους ανθρώπους που εκτιμούν τη μουσική, το θέατρο, την ομορφιά, το καλό φαγητό, τη σιωπή που έχει κι αυτή το δικό της νόημα…
Τι θα συμβουλεύατε κάποιον που θα ήθελε να μπει επαγγελματικά στον χώρο των ταξιδιών, αλλά και σε όσους ταξιδεύουν;
Εγώ δέχομαι συμβουλές αλλά συμβουλές δεν έχω για κανέναν γιατί δε νιώθω πως ξέρω κάτι καλύτερα από κάποιον άλλο. Το μόνο που ξέρω είναι το πώς εγώ βλέπω κάποια πράματα, αυτό όλο κι όλο.
Το μόνο που θα μπορούσα να πω σε έναν άνθρωπο που θέλει να μπει επαγγελματικά στον ταξιδιωτικό χώρο είναι να μη νομίζει πως θα γίνει πλούσιος -ίσως και να μπορεί να γίνει κι αυτό- ούτε να έχει την ψευδαίσθηση ότι θα μπει στον τουρισμό για να γνωρίσει τον κόσμο. Όταν εργάζεσαι, δεν πας ταξίδι για να γνωρίσεις τον κόσμο εσύ, πρέπει να τον συστήσεις, όχι να τον γνωρίσεις, εργάζεσαι, δεν είναι αναψυχή για τον εργαζόμενο στον τουρισμό το ταξίδι, είναι δουλειά! Αυτό μόνο έχω να συμβουλεύσω όποιον θέλει να εργαστεί στον τουρισμό. Να θυμάται ότι είναι ΔΟΥΛΕΙΑ για να μπορέσουν οι ταξιδιώτες να κάνουν ένα ωραίο ταξίδι. ΔΟΥΛΕΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ!
Για τον ταξιδιώτη η συμβουλή μου είναι να ταξιδεύει με την ψυχή του, να αντιμετωπίζει το ταξίδι σαν ένα σπίτι όπως λέει ο Μπασό. Να μπαίνει στο ταξίδι σαν να μπαίνει σπίτι του βγάζοντας τα παπούτσια και φορώντας παντόφλες. Να νιώθει το ίδιο άνετα με τον εαυτό του και το σώμα του. Για εκείνες τις 5 ή 10 μέρες που διαρκεί το ταξίδι, να μην είναι κάποιος μισός μέσα σε αυτό και μισός απ έξω.
Τελευταία εκφράζονται όλο και πιο συχνά διλήμματα σε σχέση με το τι είδους ταξίδια θέλουμε. Με γκρουπ, ατομικά, μένοντας περισσότερο σε έναν τόπο ή σαρώνοντας το SOS του; Τι είδους ταξίδια θα επιλέγουμε στο μέλλον;
Αν κρίνω από την τάση γενικά, πάμε σε μοναχικά μοντέλα ύπαρξης. Αν σ’ αυτό λάβουμε υπ’ όψιν και την «βοήθεια» της τεχνολογίας να μην νιώθουμε υποτίθεται τη μοναξιά, τότε θα πάμε σε πολύ μοναχικά. Και το ταξίδι δεν μπορεί να μην επηρεαστεί απ’ αυτό. Δεν μπορεί να βγαίνεις απ’ τη απόλυτη μοναξιά σου και να θες να συνυπάρξεις με άλλους 20-30.
Νομίζω τα μοναχικά ταξίδια φαίνεται ότι θα κερδίσουν έδαφος στο μέλλον. Όμως υπάρχει πάντα η ελπίδα του απρόβλεπτου παράγοντα. Πάντα η ελπίδα του να θέλουμε να μοιραστούμε κάτι με άλλους. Και να μην ξεχνάμε ότι η αίσθηση που παράγεται όταν μια αίθουσα θεάτρου, ένα αμφιθέατρο Πανεπιστημίου, ένα λεωφορείο στους δρόμους του κόσμου είναι γεμάτα, δεν είναι το ίδιο με αυτό που παράγεται στην «πολυτέλεια» της μοναχικότητας.
Είναι μια ελπίδα για το οργανωμένο ταξίδι να θέλουν οι άνθρωποι έστω που και που να βγαίνουν απ’ τη ζωή τους, όχι μόνο για να γνωρίσουν άλλους τόπους αλλά και άλλους ανθρώπους. Είναι ωραίο να νιώθεις πως μπορείς να κάνεις φίλους και μετά τα 60. Αυτό ίσως είναι το σημαντικότερο που πέτυχε η Melodrakma, να φέρει κοντά ανθρώπους που ίσως να μη συναντιούνταν ποτέ, να χτιστούν φιλίες και να κλείσουν μαύρες τρύπες μοναξιάς.
