Ο παγκόσμιος χάρτης της επιθυμίας δεν είναι γεωγραφία, είναι ιστορία, πολιτισμός, οικονομία με σώμα. Ο σεξοτουρισμός δεν είναι πορνογραφία, είναι κοινωνικό, οικονομικό και πολιτισμικό φαινόμενο. Κινείται ανάμεσα στην επιθυμία, το χρήμα, τη φαντασίωση και την εξουσία.
Άλλοτε φωτεινός, άλλοτε σκοτεινός είναι μια συνεχής διαπραγμάτευση ανάμεσα σε αυτό που θέλουμε, σε αυτό που μπορούμε και σε αυτό που μας επιτρέπεται.
Banner Inside Article - 728x90
Πρόκειται για ένα ταξίδι με βασικό ή δευτερεύον κίνητρο τη σεξουαλική εμπειρία, την ελευθερία, την ανωνυμία, την εύκολη πρόσβαση σε ό,τι κάποιος δεν τολμά να «φέρει» στο σπίτι του, συχνά μέσα σε μια ατμόσφαιρα εξωτισμού και διαφορετικών ηθών.
Από τα μπαρ του Βερολίνου, τα κόκκινα φώτα του Άμστερνταμ, την ελευθερία των σωμάτων στο καρναβάλι του Ρίο μέχρι το χαμόγελο - προϊόν της Ταϊλάνδης και τις λεπτές ισορροπίες της Μανίλα, η επιθυμία ταξιδεύει με τους μοναχικούς ταξιδιώτες. Από την ανατολή της Κωνσταντινούπολης ως τις μυστηριακές αυλές του Μαρόκου, από τα νερά των Μαλδιβών ως τα νησιά της Καραϊβικής, κάθε σώμα αφήνει ίχνη, αναμνήσεις, φόβο, χαρά, πληγές, αισθήσεις.
Σώματα σε διακοπές: Μοναχικοί αλλά όχι μόνοι!
Ταξιδεύετε για σεξ; Έχετε την αίσθηση ότι θα θέλατε ένα εγχειρίδιο που θα σας βοηθούσε να μην φαίνεστε τουρίστες που ζητούν μόνο το σεξ; Δεν το έχουμε! Εάν υπάρχει ενοχή, δουλέψτε την.
Ο σεξοτουρισμός μας αναγκάζει να μιλήσουμε για όσα προτιμάμε να αφήνουμε στη σκιά: τη μοναξιά, τη διαπραγμάτευση της επιθυμίας, το πώς το χρήμα μπορεί να αλλάξει τη γλώσσα του σώματος. Αποφεύγουμε να μιλήσουμε για θύτες και θύματα, όμως καμία πλευρά δεν διαφεύγει της απώλειας, όταν το ταξίδι γίνεται προϋπόθεση της απόλαυσης.
Ίσως, τελικά, ο σεξοτουρισμός να μην αφορά το σεξ. Ίσως να αφορά την ανάγκη να πετάξουμε το παρελθόν και να μας γνωρίσουν χωρίς αυτό. Την ασφάλεια της ανωνυμίας και ενός αγγίγματος χωρίς ερωτήσεις και χωρίς μέλλον. Και ίσως κάπου ανάμεσα σε μια βαλίτσα και ένα κρεβάτι ξενοδοχείου, το μυαλό να βρίσκει τον χώρο που χρειάζεται, διά μέσου των αισθήσεων ή απλά να προσπαθεί να θυμηθεί σε ποιο κρεβάτι έχασες το εσώρουχό σου.
Νομιμότητα και ηθική. Η συναίνεση είναι διαδικασία
H συναίνεση είναι διαδικασία. Δεν εμπεριέχεται σε ένα «ναι» όταν το «όχι» δεν έχει χώρο να ειπωθεί. Όταν η φτώχεια πιέζει, όταν το χαρτί παραμονής κρέμεται από μια κλωστή, όταν το σώμα είναι το μόνο διαπραγματευτικό μέσο, η συναίνεση θολώνει. Δεν εξαφανίζεται απαραίτητα, αλλά παύει να είναι καθαρή.
Νομιμότητα και ηθική. Το γεγονός ότι κάτι επιτρέπεται, δεν το καθαγιάζει. Υπάρχουν χώρες όπου το σεξ επί πληρωμή είναι νόμιμο, οργανωμένο, φορολογημένο και παρ’ όλα αυτά, η εκμετάλλευση συνεχίζει να διαβρώνει σώματα και ψυχές
Επιθυμία και ισότητα. Όταν η Δύση ταξιδεύει, ο Νότος προσαρμόζεται
Επιθυμία και ισότητα. Η επιθυμία μοιάζει με τον έρωτα, είναι τυφλή και γυμνή. Δεν μετράει εισοδήματα, διαβατήρια, κοινωνικές τάξεις. Η ισορροπία όμως μετράει. Όταν ο ένας ταξιδεύει για να «ζήσει κάτι» και ο άλλος μένει πίσω για να επιβιώσει, δεν μιλάμε για ισότιμη συνάντηση σωμάτων. Το σεξ μπορεί να είναι κοινό, αλλά το ρίσκο δεν μοιράζεται ισότιμα. Ορισμένοι προορισμοί δεν “ανακαλύπτονται”, χρησιμοποιούνται για τα φτηνά σώματα, τις φτηνές εμπειρίες, τις φτηνές ζωές. Όταν η Δύση ταξιδεύει ο Νότος προσαρμόζεται. Σαν συνέχεια μιας παλιάς σχέσης εξουσίας, όπου το βλέμμα του επισκέπτη ορίζει την αξία του ντόπιου.
Tinder, Grindr, Feeld, Bumbble... η παγκόσμια βιομηχανία της απόλαυσης
Στον σύγχρονο χάρτη του σεξοτουρισμού, η τεχνολογία λειτουργεί ως μεσάζων. Οι εφαρμογές γνωριμιών ανοίγουν πριν καν ακουμπήσει ο ταξιδιώτης το έδαφος. Το Tinder, κυρίως για straight αλλά και μικτές συναντήσεις, γίνεται εργαλείο άμεσης πρόσβασης σχεδόν παντού στον κόσμο. Το Bumble, πιο ελεγχόμενο και λιγότερο ωμό, λειτουργεί συχνά ως φίλτρο “ασφαλούς” φλερτ για straight ταξιδιώτες. Το Grindr, ξεκάθαρα για gay άντρες, ενεργοποιεί μια γεωγραφία επιθυμίας βασισμένη στην εγγύτητα, μετατρέποντας τον χώρο σε άμεσο πεδίο επαφής. Το Feeld, πιο διαδεδομένο σε μητροπόλεις της Δύσης, φιλοξενεί queer, bisexual και non-monogamous αναζητήσεις, συχνά με ρητή δήλωση προθέσεων. Τα ίδια εργαλεία λειτουργούν διαφορετικά ανά περιοχή. Στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική το Grindr και το Tinder κινούνται συχνά στο όριο ανάμεσα στο φλερτ και τη διαπραγμάτευση, ενώ στην Ασία το Tinder μπορεί να σημαίνει από ραντεβού μέχρι οικονομική προσδοκία. Η ανωνυμία των εφαρμογών δημιουργεί μια νέα μορφή ισχύος. Η συναίνεση δηλώνεται εύκολα, χωρίς να εξετάζεται σε βάθος. Κι όμως, πίσω από κάθε match, το ερώτημα παραμένει το ίδιο: ποιος ταξιδεύει για εμπειρία και ποιος μένει για να επιβιώσει. Η τεχνολογία διευκολύνει τον σεξουαλικό τουρισμό, τον κάνει πιο γρήγορο. Το swipe μοιάζει ουδέτερο, αλλά η ανισότητα δεν εξαφανίζεται με μια κίνηση του δαχτύλου. Απλώς χωράει καλύτερα στην οθόνη.
Προορισμοί «ανοιχτοί» στον σεξοτουρισμό
ΕΥΡΩΠΗ
Βερολίνο. Εδώ δεν «αγοράζεις» σεξ, συμμετέχεις σε μια σεξουαλική κουλτούρα
Μια πόλη που ξαναχτίστηκε πάνω στα ερείπια της Ιστορίας. Τείχος, πτώση, επανένωση όλα λειτούργησαν ως οδηγός για να μάθει κανείς να ζει χωρίς προσχήματα. Το Βερολίνο σήμερα είναι ο χώρος, ο χρόνος, η ανεκτικότητα, τα υπόγεια clubs, οι συλλογικότητες, οι κοινότητες, τόπος με δικό του πολιτισμικό DNA. Στα μάτια πολλών φαντάζει σαν τη Μέκκα της σεξουαλικής ελευθερίας. Fetish, kink, queer, straight, όλα συνυπάρχουν, χωρίς ενοχές, χωρίς σκιές. Εδώ δεν «αγοράζεις» σεξ, συμμετέχεις σε μια σεξουαλική κουλτούρα, που έχει κανόνες αόρατους αλλά υπαρκτούς. Στην πόλη αυτή, η σεξουαλικότητα είναι δικαίωμα. Δεν υπάρχει μυστήριο, δεν υπάρχει ντροπή, μόνο η αίσθηση της ελευθερίας της αναγνώρισης. Κι όμως, ακόμα και στο Βερολίνο η ελευθερία έχει τιμή. Δεν είναι πάντα χρήμα, είναι χρόνος, είναι κοινωνικό κεφάλαιο, είναι η ικανότητα να γνωρίζεις και να χειρίζεσαι κώδικες που δεν μαθαίνονται εύκολα από τουρίστα. Η ελευθερία είναι δεδομένη, αλλά όχι δωρεάν. Το Βερολίνο διδάσκει ότι η σεξουαλική ανοιχτότητα δεν είναι μόνο προσωπική επιλογή, αλλά προϊόν πολιτισμού, ιστορίας και αγώνα. Κι εκείνη η σιωπηρή τιμή, που δεν αναγράφεται πουθενά, θυμίζει ότι ακόμα και η ελευθερία συνοδεύεται από όρια.
Άμστερνταμ. Το φως του Red Light μπορεί να είναι πιο “δυναμωτικό” από οποιοδήποτε selfie φωτισμό.
Πόλη καναλιών και ελέγχου. Καθαρή, οργανωμένη, προτεσταντική στην καταγωγή της κάνει τη νομιμοποίηση να φαίνεται ως έξυπνη διαχείριση. Το Red Light District είναι μικρό, πυκνό και ορατό. Το Άμστερνταμ είναι η πόλη που επιδεικνύει την επιθυμία με φως, γυαλί και χρώματα και ξεκάθαρους κανόνες. Η βιτρίνα είναι φωτισμένη, καθαρή, φέρει υπογραφή κι όμως, το παρασκήνιο παραμένει σκοτεινό, αθέατο, γεμάτο ερωτήματα γύρω από την εκμετάλλευση, την ανάγκη ή την επιλογή. Η διαφάνεια της πόλης σε αναγκάζει να κοιτάξεις σώματα φωτισμένα, νόμιμα, οργανωμένα. Όλα μια σκηνή! Στο Άμστερνταμ, η σεξουαλικότητα δεν κρύβεται, η διαφάνεια την καθιστά αδιάκριτη και ακριβώς αυτή η αδιακρισία φέρνει τον ταξιδιώτη αντιμέτωπο με τη σκληρή αλήθεια της νόμιμης ελευθερίας που δεν αναιρεί την ανισότητα. Η ορατότητα δεν εξασφαλίζει ισότητα, ούτε η άδεια εξαλείφει το ρίσκο. Μια πόλη που διδάσκει ότι η ελευθερία και η προστασία είναι διαβλητές. Η βιτρίνα και το παρασκήνιο συνυπάρχουν σε κάθε γωνιά και ο ταξιδιώτης, παρατηρητής ή συμμετέχων, αναγκάζεται να τα δει και τα δύο, ενδεχομένως και να τα ζήσει και να συνειδητοποιήσει ότι το φως του Red Light μπορεί να είναι πιο “δυναμωτικό” από οποιοδήποτε selfie φωτισμό.
Βαρκελώνη. η επιθυμία είναι μέρος της ατμόσφαιρας της πόλης
Μεσογειακή, ανοιχτή, πολιτική! Πόλη που ζει στους δρόμους και στα μπαλκόνια. Η επιθυμία κυκλοφορεί όπως η μουσική, με φυσικότητα και ρυθμό. Δεν υπάρχει επίσημη σκηνή σεξοτουρισμού, υπάρχει ρυθμός ζωής που τον επιτρέπει. Στη Βαρκελώνη το σεξ περνάει μέσα από ενός τύπου χαλαρότητα. Η πόλη είναι περισσότερο ερωτική, δεν θα την έλεγες σαρκική. Το σώμα ενδυναμώνεται τις νύχτες, κυκλοφορεί ανάμεσα σε φωτά και μουσική, και νιώθει ότι η επιθυμία είναι μέρος της ατμόσφαιρας της πόλης. Η Βαρκελώνη δεν εκθέτει. Το σώμα δεν γίνεται αντικείμενο, το πάθος συνυπάρχει με μια διάθεση παιχνιδιού, με ανοιχτά όρια και διακριτική ασφάλεια.
Κωνσταντινούπολη, Αλικαρνασσός. Η επιθυμία, ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση
Η Τουρκία είναι σύνορο. Καθορίζεται από στοιχεία όπως η θρησκεία και η κοσμικότητα, η παράδοση και ο τουρισμός. Kινείται ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, σε πόλεις που μυρίζουν ιστορία, μπαχάρια και θάλασσα.
Η Κωνσταντινούπολη είναι πυκνή, χαοτική, γεμάτη βλέμματα που έχουν μάθει να σημαίνουν. Στην Πόλη τα σώματα κινούνται στα σοκάκια, ανάμεσα σε παλιά τείχη και νέα μπαρ. Η ανωνυμία είναι πολύτιμη, η επιθυμία διαπραγματεύσιμη, η συναίνεση περνάει μέσα από λεπτούς κοινωνικούς κώδικες.
Η Αλικαρνασσός είναι το καλοκαιρινό της πρόσωπο, πιο ανοιχτό, πιο δυτικό, αλλά ποτέ αθώο. Στην Αλικαρνασσό, η θάλασσα γίνεται καμβάς και το φως καθρέφτης επιθυμιών. Οι επισκέπτες νιώθουν εξωτισμό και ελευθερία, αλλά πίσω από κάθε χαμόγελο υπάρχει ένας κόσμος από ιστορία, οικονομικές συνθήκες και πολιτισμικούς κανόνες. Το σώμα δεν είναι μόνο εργαλείο απόλαυσης, γίνεται μέσο γνώσης, συμμετοχής και συνδιαλλαγής με μια κουλτούρα που δεν μαθαίνεται σε μια βδομάδα διακοπών.
Στην Τουρκία, η ελευθερία είναι δεδομένη, αλλά ποτέ απεριόριστη. Το παιχνίδι των σωμάτων περνάει από τη γνώση, τον σεβασμό, την παρατήρηση, και την ικανότητα να διαβάζεις τις σκιές και τα βλέμματα. Είναι ένα μέρος όπου η επιθυμία αναδύεται ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, ανάμεσα στην ανατολή και τη δύση.
ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ
Ρίο. Το σώμα γίνεται κομμάτι της εθνικής αφήγησης
Η μεγαλούπολη των αντιθέσεων. Συναντούμε παραλίες δίπλα σε φαβέλες, τη γιορτή και τη βία στο ίδιο κάδρο. Το σώμα γίνεται κομμάτι της εθνικής αφήγησης, αλλά όχι ισότιμα για όλους. Γίνεται, ταυτόχρονα, δημόσιος χώρος και εθνικό αφήγημα. Στο καρναβάλι, στις παραλίες, στις πλατείες, η έκθεση είναι κανόνας που συνυπάρχει με την ελευθερία, το φως, τον χορό σε έναν κοινό παλμό. Το σώμα υπάρχει για να φανεί, να ζήσει, να εντυπωσιάσει και να παρασύρει, όμως, πίσω από το θέαμα, η πραγματικότητα είναι σκληρή. Η ταξική διάσταση δεν κρύβεται. Κάθε κίνηση, κάθε βήμα, κάθε αφύπνιση της επιθυμίας φέρει μαζί της την ένταση του κοινωνικού χάσματος. Ο ταξιδιώτης, συχνά, χωρίς να το καταλαβαίνει, πατά σε επικίνδυνο έδαφος. Η ελευθερία που βλέπει δεν είναι ίση για όλους. Το σώμα που εκτίθεται, η θέαση που απολαμβάνει, η συμμετοχή που μοιάζει εύκολη, όλα κουβαλούν το βάρος της ανισότητας. Στη Ρίο, η έκθεση δεν είναι προσωπική, είναι πολιτική, κοινωνική και ταξική. Η ελευθερία και η απόλαυση συναντούν την πραγματικότητα με τον πιο ανοιχτό τρόπο.
Μεντεγίν, Καρταχένα. Εδώ οι τουρίστες γελάνε περισσότερο στις selfies από ό,τι στην πραγματικότητα.
Η Κολομβία αναδύεται ως προορισμός για σεξοτουρισμό, κυρίως για straight άντρες. Πόλεις με βαριά ιστορία. Η Μεντεγίν κουβαλάει τη σκιά του καρτέλ, η Καρταχένα την αποικιοκρατία και τον τουρισμό. Φθηνό νόμισμα, εύκολη πρόσβαση, δύσκολη ηθική. Ο επισκέπτης βλέπει το παρόν σε πόλεις που κουβαλούν το παρελθόν τους στη σάρκα. Χαμηλό κόστος, υψηλός κίνδυνος εκμετάλλευσης. Εδώ το σώμα γίνεται πεδίο διαπραγμάτευσης, ανάμεσα στην επιθυμία και την ανάγκη. Οι ντόπιοι δεν είναι μόνο συνοδοιπόροι της στιγμής, είναι φορείς άλλης μιας ανισότητας που προσπαθεί να ανέβει την κλίμακα της επιβίωσης. Κάθε επιλογή ενέχει συναίνεση, ανάγκη και εκμετάλλευση μαζί. Το κέρδος της στιγμής συνοδεύεται από ηθικό βάρος που δεν φαίνεται στις αναμνηστικές ή τις διαφημιστικές φωτογραφίες κι ίσως εκεί να καταλαβαίνεις γιατί οι τουρίστες γελάνε περισσότερο στις selfies από ό,τι στην πραγματικότητα. Το σώμα στους τόπους αυτούς γίνεται σιωπηλός μάρτυρας κοινωνικών, οικονομικών και ιστορικών σχέσεων.
ΑΣΙΑ
Ταϊλάνδη. Το χαμόγελο γίνεται προϊόν, η φιλοξενία και η ανοχή υπηρεσία
Χώρα τουρισμού εδώ και δεκαετίες στην οποία ενσωματώνονται ως όροι αλλά και ως πραγματικότητα η πολιτική, η φτώχεια και η παγκοσμιοποίηση. Στην Ταϊλάνδη, το χαμόγελο γίνεται προϊόν, η φιλοξενία και η ανοχή υπηρεσία. Άλλος ένας τόπος όπου η απόλαυση δεν είναι αθώα γιατί δεν είναι ισότιμη. Όλα γίνονται διαπραγματεύσιμα υπό το καθεστώς της προσφοράς και της ζήτησης. Ο επισκέπτης μπορεί να πιστεύει ότι συμμετέχει σε παιχνίδι επιθυμίας και απολαύσεων, αλλά πίσω από το χαμόγελο υπάρχει πάντα η ανάγκη. Κάθε επαφή κουβαλάει οικονομικό, πολιτισμικό και προσωπικό βάρος. Η Ταϊλάνδη διδάσκει τον επισκέπτη ότι η απόλαυση δεν είναι αυτομάτως ελευθερία. Η ισότητα των σωμάτων, η διαπραγμάτευση της συναίνεσης και η αναγνώριση των ανισοτήτων καθορίζουν το τι πραγματικά σημαίνει να βιώνεις την επιθυμία.
Μανίλα. Ένα escape room όπου η έξοδος κοστίζει λίγο παραπάνω από το εισιτήριο
Μια πόλη που δεν γνωρίζει παύση. Η όψη του χάους. Αμερικανική επιρροή, καθολικισμός, ψηφιακή εργασία, φτώχεια, όλα μαζί στη μέγιστη ενέργεια. Το σώμα κινείται ανάμεσα στην ανάγκη και στη φαντασίωση της απόδρασης. Και στη Μανίλα η ζεστασιά έχει την τιμή της. Ο επισκέπτης μπορεί να πιστεύει ότι συμμετέχει σε παιχνίδι ελευθερίας των αισθήσεων, αλλά πίσω από κάθε άγγιγμα, κάθε βλέμμα, υπάρχει ένα αδιόρατο δίχτυ ανάγκης που συγκρατεί τη συναίνεση. Η πόλη τη νύχτα, γεμάτη ενέργεια, μουσική και ζωή, απαιτεί παρατηρητικότητα, γνώση και ευαισθησία γιατί η ελευθερία των σωμάτων δεν είναι δεδομένη. Στη Μανίλα, η απόλαυση είναι εμπόρευμα, γνώση και συνδιαλλαγή. Και ίσως ακριβώς αυτή η ένταση δίνει στον επισκέπτη την αίσθηση μιας ιδιόρρυθμης ελευθερίας που την αισθάνεται ταυτόχρονα ως μαγεία και ως απάτη σαν ένα escape room όπου η έξοδος κοστίζει λίγο παραπάνω από το εισιτήριο.
ΑΦΡΙΚΗ
Μαρακές, Αγκαντίρ. Μια μυστηριακή κουλτούρα, όπου η σιωπή λέει τα ανείπωτα
Το Μαρόκο, ένα σταυροδρόμι ταυτοτήτων, είναι η Αφρική με το αραβικό και το βερβερικό παρελθόν. Στο Μαρόκο, το σώμα κινείται ανάμεσα σε αυλές και σκοτεινά δρομάκια, μέσα σε πόλεις που μυρίζουν μπαχάρια, θάλασσα και ιστορία. Ο επισκέπτης βλέπει έναν κόσμο γεμάτο εξωτισμό, χρώματα και φως, αλλά πίσω από το θέαμα κρύβονται λεπτές ισορροπίες εξουσίας. Το χαμόγελο δεν είναι πάντα πρόσκληση και η σιωπή δεν είναι πάντα άρνηση. Χρειάζεται αποκωδικοποίηση.
Στο εσωτερικό, κλειστό, τελετουργικό Μαρακές η επιθυμία μπορεί να γίνει παιχνίδι που απαιτεί αν όχι γνώση τουλάχιστον παρατηρητικότητα. Κάθε κίνηση, κάθε βλέμμα, κάθε χαμόγελο μπορεί να κρύβει διαπραγμάτευση ή ανάγκη. Ο ταξιδιώτης νιώθει ότι συμμετέχει σε μια μυστηριακή κουλτούρα, όπου η σιωπή λέει τα ανείπωτα.
Στο Αγκαντίρ, πιο τουριστική περιοχή, η θάλασσα γίνεται καμβάς της εφήμερης επιθυμίας. Η χλιδή και η απλότητα συναντιούνται, και οι στιγμές των σωμάτων μοιάζουν ανεπιτήδευτες, αλλά πάντα περνούν μέσα από ένα πλαίσιο κοινωνικών κανόνων και ιστορικής μνήμης. Η ελευθερία δεν είναι απόλυτη, το σώμα μαθαίνει να κινείται με κρυπτότητα και να διαπραγματεύεται. Το Μαρόκο θυμίζει στον επισκέπτη ότι η επιθυμία είναι πάντα πολιτισμική και κοινωνική και κάποιες φορές η γοητεία του ταξιδιού είναι ακριβώς το να αναγνωρίζεις τους κανόνες χωρίς να τους καταπατάς.
ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ
Μαλδίβες και Καραϊβική. Η ελευθερία της έλξης έχει πάντα τιμή και μάλιστα υψηλή
Σχεδιασμένοι παράδεισοι για κατανάλωση! Η φυσική ομορφιά γίνεται το σκηνικό, το σώμα η εμπειρία, ο χρόνος τυλίγει το πακέτο των απολαύσεων. Στα νησιά της χλιδής, η επιθυμία γίνεται το σκηνικό μιας ελευθεριάζουσας ακριβής κανονικότητας. Οι βίλες πάνω στο νερό, τα cocktail στο ηλιοβασίλεμα, η μουσική και η νύχτα δημιουργούν την ψευδαίσθηση μιας απόλυτης ελευθερίας. Η έλξη μοιάζει ανεπιτήδευτη, αλλά η ελευθερία της έχει πάντα τιμή και μάλιστα υψηλή. Η εμπειρία σε αυτά τα νησιά είναι το ζητούμενο προϊόν. Τα σώματα, η αγκαλιά, μεταφράζονται σε χρήμα και κοινωνικό κεφάλαιο. Δεν υπάρχει φτώχεια, αλλά ούτε αληθινή ισότητα. Το παιχνίδι των σωμάτων καθορίζεται από όρια που τίθενται με προϋπολογισμό. Στη χλιδή, η ελευθερία δεν εξαφανίζεται, αναδύεται από το φως, τη θάλασσα και το φρέσκο αεράκι των νησιών και αν νομίζεις ότι η ελευθερία εδώ είναι δωρεάν, μάλλον αγνοείς τα service charges. Το σώμα μαθαίνει να κινείται, να επιλέγει και να απολαμβάνει, γνωρίζοντας ότι η απόλαυση δεν είναι δώρο, είναι εμπόρευμα και στιγμιαία εμπειρία
