Ο «νόμος του Μέρφυ», ο «νόμος του Σλέντινγκερ» και όλοι οι συναφείς νεοφανείς «νόμοι» περί ατυχίας μου φαίνονται τόσο μοιρολατρικοί που τους απορρίπτω. Παρόλα αυτά υπάρχουν περιπτώσεις που κουμπώνουν άψογα. Ακόμη και τότε όμως επιλέγω το γνωστό ξυράφι του Όκαμ και την κοινή λογική.
Ας εξηγήσω όμως τι μας συνέβη πρόσφατα ένα Σάββατο το απόγευμα στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος όταν φθάσαμε μεν στην ώρα μας για ένα πενθήμερο ταξιδάκι στην Πράγα, χάσαμε την πτήση μας δε.
Banner Inside Article - 728x90
Είχαμε κάνει ηλεκτρονικό τσεκ ιν αλλά εγώ βλέπετε ήθελα και μια βαλίτσα μαζί εκτός καμπίνας, για την οποία πληρώσαμε έξτρα χρήματα αλλά και έπρεπε να στείλουμε με ξεχωριστό τσεκ ιν στο αμπάρι του αεροπλάνου. Ε λοιπόν η πτήση μας, σημειωτέο με Ελληνική εταιρεία όχι φθηνής μετακίνησης, ως απεδείχθη ήταν γεμάτη κόσμο καθώς υπήρχε πλήθος ατόμων με μπαγκάζια που περίμεναν για τσεκ ιν σε μια μακρόσυρτη φιδίσια ουρά μπροστά από δύο γκισέ, η οποία δεν έλεγε να προχωρήσει. Παρόλο που φτάσαμε πριν από την ώρα που μας είχε υποδειχτεί, μόλις επιτέλους ήρθε και η σειρά μας, ακούσαμε την χαριστική βολή από το αγέλαστο στριφνό στόμα μιας κοπελίτσας που καθόταν στη θέση της ως άλλος Προκρούστης: vc
«Αδύνατον, η βαλίτσα σας δεν μπορεί να παραληφθεί γιατί πέρασε ο καθορισμένος χρόνος για την παραλαβή και αποστολή της στο αεροσκάφος. Εάν θέλετε να ταξιδέψετε με αυτή την πτήση πρέπει να την αφήσετε σε ειδικό χώρο του αεροδρομίου και να φύγετε χωρίς αυτήν. Όμως και πάλι δεν προλαβαίνετε μέχρι να πάτε στην πύλη εισόδου για την πτήση σας».
Όταν η αεροπορική εταιρία δεν αναγνωρίζει τα λάθη της.
Αυτό δεν το περιμέναμε ούτε το είχαμε ξαναπάθει και νοιώθαμε αδικημένοι από την αεροπορική εταιρεία αφού ενώ έβλεπε όλη αυτήν την κοσμοσυρροή και την καθυστέρηση στην ουρά δεν έπραξε το αυτονόητο: να ανοίξει κι άλλα γκισέ για να εξυπηρετηθεί ο κόσμος. Η ευθύνη ήταν αποκλειστικά δική της, αλλά στις ευγενικές διαμαρτυρίες μας συναντήσαμε τοίχο απροσπέλαστο. Απαράδεκτη στάση από μια εταιρία που παρέλαβε τη σκυτάλη από τη μυθική εταιρία που είχε ιδρύσει ο Αριστοτέλης Ωνάσης. Και είναι μαι μεγάλη συζήτηση πόσο κρίσιμες θα είναι στο μέλλον οι αξιολογήσεις για τη βιωσιμότητα και την καλή φήμη των εταιριών αυτών μέσα στον τεράστιο αντααγωνισμό που αναπτύσσεται.
Να μπει κανείς ή να μην μπει;
Βρεθήκαμε σε δίλημμα. Άλλη πτήση υπήρχε μόνο με την ίδια αεροπορική εταιρεία για την επόμενη μέρα Κυριακή την ίδια ώρα, αλλά ήταν πλήρης όπως μας εξήγησαν και η μόνη πιθανότητα να ταξιδέψουμε ήταν με διακεκριμένη θέση (business class) αφού θα βγάζαμε νέα εισιτήρια και θα πληρώναμε τη διαφορά της τιμής, που σημειωτέο επρόκειτο για το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 1057 ευρώ για τρία άτομα που ήταν η παρέα μας.
«Να μπει κανείς ή να μην μπεί;» αναρωτηθήκαμε αναστατωμένοι. Είχαμε ήδη προπληρώσει τα εισιτήρια επιστροφής και τις πέντε διανυκτερεύσεις του ξενοδοχείου. Αν ακυρώναμε το ταξίδι μας, θα χάναμε περισσότερα από τα έξτρα εκείνα 1057 ευρώ συμπεριλαμβανομένης και της εμπειρίας του ταξιδιού σε μια όμορφη πόλη.
Λέει ο σύζυγος: «Τι να κάνουμε ρε γυναίκα;»
Λέω εγώ: «Τι να σου πω; Παράτα το. Προτιμότερο να δούμε το μέρος από ντοκιμαντέρ! »
Ξαναλέει ο σύζυγος: «Ας πάει και το παλιάμπελο! Τα λεφτά, χαρτιά είναι και τα ξαναποκτάς. Ας πάμε business class λοιπόν για να το ευχαριστηθούμε κιόλας».
Έτσι και κάναμε. Επανήλθαμε ορεξάτοι την επομένη, τρεις ώρες πριν την πτήση μας αυτή τη φορά για σιγουριά. Δεν είχαμε σκοπό να την ξαναπάθουμε. Κι ευτυχώς γιατί και πάλι υπήρχε λαός και ουρά στο γκισέ για το τσεκ ιν μόνο που αυτή τη φορά εμείς περάσαμε fast track! Ούτε ουρά, ούτε αναμονή, δωρεάν τη βαλίτσα και με τη σημείωση πώς στο επόμενο ταξίδι μας με την αεροπορική εταιρεία τους δεν θα μας χρεώσουν τη βαλίτσα αφού ήδη είχαμε κάνει το έξοδο χωρίς να τη στείλουμε την προηγουμένη μέρα.
Τα πλεονεκτήματα που περιμένεις από τη διακεκριμένη θέση
Είχαμε κατεβάσει το διακόπτη της μίρλας και της γκρίνιας για τα παραπανίσια έξοδα και είχαμε στο φούλ ανεβάσει την καλή μας διάθεση για τις παροχές και τις απολαύσεις της διακεκριμένης θέσης έχοντας στο μυαλό μας την άνεση και την καλοπέραση που είχαμε δοκιμάσει σε ένα υπερατλαντικό ταξίδι που είχαμε κάνει προς Αυστραλία πριν χρόνια ταξιδεύοντας πάλι με business class.
Σε γενικές γραμμές θυμόμασταν τα εξής:
• Τα μεγαλύτερα καθίσματα, που απλώνουν και γίνονται άνετα κρεβάτια για ύπνο.
• Τον περισσότερο χώρο, άφθονο θα έλεγα χώρο για να απλωθούν τα πόδια και τα χέρια.
• Ότι μέσα στην καμπίνα επικρατεί πιο ησυχία και έχει λιγότερο θόρυβο .
• Την πρόσβαση σε πολυτελείς αίθουσες αναμονής ή σταθμούς μετεπιβίβασης (lounge) για την αναμονή της πτήσης σε ειδικό σαλόνι με δωρεάν ποιοτικό και ποικίλο φαγητό και ποτό, όπου μπορεί κάποιος να κάνει ένα ζεστό ντουζ, να φάει κανονικό γεύμα και να χαλαρώσει σε ήσυχο περιβάλλον πριν από το επόμενο σκέλος της πτήσης.
• Την γρήγορη επιβίβαση καθώς υπάρχει προτεραιότητα εισόδου και εξόδου από το αεροπλάνο όπως επίσης και το ότι οι βαλίτσες παραδίδονται στον ιμάντα χωρίς καθυστέρηση.
• Τα ποιοτικά γεύματα με φαγητό υψηλής ποιότητας, δημιουργία από ή υπό την επίβλεψη Σεφ, σερβιρισμένα σε πραγματικά πιάτα, με λινές λευκές πετσέτες φαγητού.
• Τα δωρεάν και με απεριόριστη επιλογή ποτά, κρασιά και αναψυκτικά, συμπεριλαμβανομένης εκλεκτής σαμπάνιας και ονομαστών κρασιών.
• Την κουβερτούλα, τις κάλτσες και το μικρό νεσεσέρ με μαντηλάκια κι άλλα είδη ατομικής φροντίδας.
• Την μεγαλύτερη και πιο φροντισμένη τουαλέτα μέσα στο αεροσκάφος.
Δεν είναι κάθε καθυστέρηση ατυχία, ούτε κάθε απόρριψη απώλεια»
«Δεν είναι κάθε καθυστέρηση ατυχία, ούτε κάθε απόρριψη απώλεια» είπαμε και οι τρείς μας με ένα στόμα, αφού αυτή η σύγχρονη λαϊκή ρήση αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο πώς τα εμπόδια του χρόνου συχνά λειτουργούν ως κρυμμένη προστασία ή προετοιμασία για κάτι καλύτερο.
Για να μην τα πολυλογώ, φθάσαμε στο περιβόητο σαλόνι Lounge της διακεκριμένης θέσης νομίζοντας πώς θα είμαστε τρείς κι ο κούκος. Αμ δε!! Φίσκα, τίγκα στον κόσμο όλο το στενόμακρο αυτό σαλόνι των κατ’ εκτίμηση 200 τμ. Θέση να καθίσουμε δεν υπήρχε και περιμέναμε στημένοι όρθιοι σε μια ακρούλα ενός μαρμάρινου πάγκου προσπαθώντας να απολαύσουμε μερικά από τα όντως νόστιμα και ποικίλα εδέσματα που διέθετε ο μπουφές μέχρι που κάποιοι αποχώρησαν και βρήκαμε και κάτσαμε. Υπήρχε φασαρία, δυό μεσήλικες εργαζόμενοι κυκλοφορούσαν ασταμάτητα με το δίσκο στο χέρι για να αποσύρουν μεταχειρισμένα ποτήρια πιάτα και υπολείμματα τροφών και ποτών προσπαθώντας ματαίως να κρατήσουν μια τάξη καλαισθησίας μέσα στο συνωστισμό που συνέβαινε εκείνη την ώρα. Αναρωτηθήκαμε κιόλας δηλαδή εάν ήταν έτσι κάθε μέρα, πώς τα κατάφερναν να αντέξουν ένα οκτάωρο δουλεύοντας όρθιοι μεταφέροντας άδεια πιάτα, αδειάζοντας σκουπίδια κλπ. δεδομένης της ηλικίας τους.
Λίγο έλειψε να πάμε στην αίθουσα αναμονής της οικονομικής θέσης. Σκεφτήκαμε πως εκείνη η αίθουσα θα ήταν πιο ήσυχη καθώς η φασαρία των επιβατών θα ήταν λιγότερη υπό το κράτος της κούρασης και της αναμονής σε ουρές.
Στο αεροπλάνο τώρα, 12 όλο κι όλο οι επιβάτες της διακεκριμένης θέσης αλλά η οπτική διαφορά στην καμπίνα και στα καθίσματα μηδενική. Απλά ανάμεσα σε δύο καθίσματα είχαν προσαρμόσει ένα μικρό τραπεζάκι κι αυτό ήταν όλο. Όσο για το μενού, σερβιριζόταν όντως σε λευκά πορσελάνινα μικρά σκεύη, ήταν σχεδιασμένο από τον διακεκριμένο Σεφ Λ.Λ. και υπήρχαν δύο δυνατότητες επιλογής: είτε λαχανόρυζο με φιλέτο λαβράκι είτε μπιφτέκια κοτόπουλου με κινόα, πολύ καλομαγειρεμένα και τα δύο. Συνοδεύονταν από μια νόστιμη σαλάτα με φινόκιο και άλλα λαχανικά και από ένα φρεσκότατο εξαιρετικό μπακλαβά με φιστίκι Αιγίνης από τον Σ.Π. τον εξίσου φημισμένο ζαχαροπλάστη. Φυσικά διάλεγες κρασί από μια λίστα 4 καλών κρασιών και σερβίριζαν ό,τι καφέ και ποτό ή αναψυκτικό ήθελες. Αυτά! Χωρίς περαιτέρω ανέσεις για κρεβάτια, για άπλωμα ποδιών κλπ τέτοια.
Αξίζει να δαπανήσει κανείς χρήματα για διακεκριμένη θέση;
Άρα, θα μου πείτε, αξίζει να δαπανήσει κανείς τόσα χρήματα, περί το τριπλάσιο της αξίας του εισητηρίου της οικονομικής θέσης, για να ταξιδέψει σε διακεκριμένη θέση πιο άνετα, πιο εύκολα και με κάποιες έξτρα παροχές;
Ναι, για το δρομολόγιο π.χ. Αθήνα – Σύδνευ, η διακεκριμένη θέση αξίζει όσο σε ελάχιστα άλλα ταξίδια στον κόσμο, αρκεί βέβαια να υποστηρίζεται από τον προϋπολογισμό σας. Μιλάμε για μια από τις μεγαλύτερες και πιο εξαντλητικές αεροπορικές διαδρομές του πλανήτη, με τη συνολική διάρκεια να ξεπερνάει τις 20 έως 24 ώρες (μαζί με την απαραίτητη στάση/ανταπόκριση).
Όμως, σε μια απευθείας πτήση για παράδειγμα Αθήνα-Πράγα, που είναι σύντομη με διάρκεια περίπου 2 ώρες και 40 λεπτά και γίνεται συνήθως με αεροσκάφη τύπου Airbus A320/A321, η διακεκριμένη θέση συνήθως δεν αξίζει το επιπλέον κόστος, εκτός αν η άνεση στο αεροδρόμιο είναι η πρώτη σας προτεραιότητα με διαδικασίες Fast Track στον έλεγχο, το check-in προτεραιότητας και την πρόσβαση στα lounges (ειδικές αίθουσες αναμονής). Επίσης αξίζει εάν ταξιδεύετε με πολλές αποσκευές αφού δικαιούστε περισσότερο βάρος και αριθμό αποσκευών ή εάν έχετε κουπόνια αναβάθμισης ή είστε χρυσό μέλος σε κάποιο πρόγραμμα (π.χ. Miles+Bonus της Aegean).
Συνοψίζοντας, ο πατέρας μου θυμάμαι ότι μας έλεγε: Πάντα να δοκιμάζεις αλλά, να έχεις επίγνωση της θέσης σου.
Εγώ από την πλευρά μου πάλι θα έλεγα πως, έστω και για μια μόνο φορά, έστω και μόνο για την εμπειρία, εάν θέλει και εάν μπορεί κάποιος, αξίζει να ξοδέψει παραπάνω για την άνεση της διακεκριμένης θέσης. Αξίζει κάτι όμως μόνο όταν το νοιώσουμε σαν ανάγκη ή το ονειρευτούμε. Αλλιώς δεν έχει καμία αξία.
